Michelle Brouwer ontmoet moestuinierders

De verdwenen tuinierders

Het is een bloedhete maandagochtend, in de groentetuin van Doepark Nooterhof zitten vrijwilligers onder een grote parasol aan een ronde picknicktafel. Watersproeiers tikken op de achtergrond. Op tafel liggen kleine aardbeien. ‘Echte zomerkoninkjes’, leer ik. De vrijwilligers vertellen graag, maar het is te heet om te werken vandaag. Woensdag is het koeler, dan gaan ze weer aan de slag.

Het is een onverwacht warme woensdag. Door het Doepark rennen kinderen in zwemkleding, spelen met water, moeders liggen met handdoeken bij de kruidentuin. De ronde picknicktafel is leeg, de sproeier tikt niet, er wordt niet gewerkt.

Een half bewolkte maandagochtend, de tuinen zijn bevolkt door ijverige bijen en vrijwilligers. Hermie neemt me mee door de groentetuin. Ze wijst op bloemen en planten die bij elkaar staan om op natuurlijke manier ongedierte bij de gewassen weg te houden; uien en wortelen om en om, af en toe Afrikaantjes – mooie oranje bloemen - tussendoor. Ze plukt een citroenkomkommer voor me; geel en rond met zwarte stekeltjes. Later schoffelt ze radijzen uit de grond, ze zijn te groot geworden, maar nog wel roze vanbinnen. Gerry oogst rode aardappelen. Geen zoete – ze zijn alleen rood gekleurd. Jan, ‘de man van het plan’, herinnert haar eraan dat ze de grond drie keer door moet steken. Ik stop de citroenkomkommer in mijn jaszak en help de aardappelen een emmer in. Je hoeft als vrijwilliger niet veel van tuinieren te weten. “En het is niet erg als er iets mislukt”, zegt hovenier Ren. “Er zit geen druk op. Het is alleen al mooi dat de tuin bestaat”. Annemiek neemt me mee door de kruidentuin, ik luister, houd de stekelige citroenkomkommer vast. De planten moeten in bedwang gehouden worden, sommige kruiden woekeren wild door andere kruiden door. De planten willen net zo graag als de vrijwilligers. De stekeltjes van de citroenkomkommer laten los. We drinken thee en koffie. De vrijwilligers spreken met liefde over de tuin, over de educatieve rol ervan, de wil om deze plek te behouden omdat die iedereen zoveel goeds doet. Ze zijn vastberaden de tuin in stand te houden. Strijdvaardig staan ze daarna weer tussen de groenten.

De oogst gaat naar Resto Van Harte, het Earthship en de vrijwilligers zelf. Soms ook naar toevallige bezoekers; ik krijg ook een composteerbaar tasje aangereikt. Ik fiets terug naar huis met modderige handen. In het tasje dat aan mijn stuur bungelt zitten rode en witte aardappelen, slasnijbonen en mijn inmiddels stekelloze citroenkomkommer.

  • moestuinieren
    moetuinieren
  • moestuin2
  • moestuin3
  • moestuin4
  • moestuin5